Bir insan vardı cok uzaklarda..kalben yakınlardayken ...duyguları merak edilen...ruh haline hayran kalınan...belki özlenen ...belkide varlıgımdan haberi olmayan...
yalnız sehrin karanlıgında suskundu hep...herkes konustuklarını yazarken o hep sustuklarını dile getirmeye calıstı... benden sana ...
hersey zamansızdı..haykırıslar ürkek ...yada bilmem korkak...sensizlige ve sessizlige yenilmiş olan ben uzakları yakın etmek kolay mı?
benim duygular iklimimde nasıl bir yerde kendi bile bilmez ...lakin ben mantık kadınıyım der dururdu ...oda kalbine yenik düşmüştü...tıpkı yasanılmamıs arzular gibi...hep suskundu...
nedendir bilinmez eskisi gibi yazamıyorum...kelimeler eksilmiş gibi sanki benden kacarcasına..yada duygularımmı uzaklasmıs benden...
bir hayal aleminde olmayı ve senle gökyüzümün parıltılı ısıklarını sorguluyorum...hep bir yerlerde tıkanıyorum...nefessiz kalıyorum...cünkü sen yoksun...senin varlıgınıda bilmek güzel...
bana hissettirdigin prenseslik duygusuda hoşmuş hayal olsada....
benden uzakta yasanılan bütün duygulara sevgiler....duygularımızın esiri olmak mantıgımızın esiri olmaktan iyidir...
daha kac güzel bahar gelecek senle ...bir degişik tanısma hikayesiyle..işte kader bu ya...hala ben bana inanamıyorum bu benmiyim demeden yapamıyorum...
rüzgarı ben gibi algılaman,ilkbaharıda sevdayla beklemen ... olsun adı ask...
| < Önceki | Sonraki > |
|---|
