bugünlerde bir sarkıda takılı kaldım...sevdanın söyledigi annem gibi sarkısı....sesle sözler o kadar uyumlu ki ...insani sanki bu zamandan alıp cok farklı duygu ikliminde gezdiriyor...yada ben bugünlerde fazlaca duygusal oldum...
fırsatım vardı olmadı
birazcık sahlansam yakıştırılmadı
tatmin oldular
elden birşey gelirmi
kıymet bildiklerim gibi
benimde bilinirmi
sen haklıydın her zaman
annem gibi
haksızlığıda koydum bavuluma
yanlızlığıda aldım yanıma
teşekkür ettim her şey adına
gidiyorum gidiyorum
ama etmiyorum eyvallah
Gerçekten seviyorsan özgür bırakmayı da bileceksin, seviyorsa dönmeli sana..Sevmek bu değilmi?
Aşkta da dostlukta da...
Gitme diyemedim, dilim varmadı.Gitti...
İster iş hayatımızda olsun, ister özel hayatımızda gerçek bizi görebilen,ruhumuzu çıplak gösterdiğimiz,incitmesinden sahiden korkmadığımız kaç kişi var hiç düşündünüz mü?
Kaç kişi içimizdeki gerçek bizi görebilir?Duvarlar,perdeler,maskeler ve zırhlar geçek bizi göstermekten uzak ve biz korkularımızın esiriyiz... çünkü böylesi daha güvenilir!Zaaflarımızı,açıklarımızı,yürek yaralarımızı,hayal kırıklıklarımızı,insani duyguları gizlemek işimize geliyor gerçek bizi gören,bilen olmasın biz yine gülümseyen,hayata hep meydan okuyan,rüzgara duran tavrımızı gösterelim,kanayan yaralarımızı varsa gerçek dostlar bilsin o da varsa!Yoksa gider yalnızlığımızda sararız nasılsa yaralarımızı.
Tamam hayat bizi korkak yaptı,incitmekten,yaralanmaktan korkuyoruz ve maskelerin,duvarların,zırhların arkasında yaşamayı seçtik.
Oysa insanız ya!Ben maskemi attım,incinebilirim ama korkak değilim artık.
Maskesizler parmak kaldırsın!
ve suan sarkıyı dinleyerek farklı bir duygu boyutundayım...gitme....
| < Önceki | Sonraki > |
|---|
