Ya Harold Macmillan’ı, Alec Douglas-Home’u, Edward Heath’i, Harold Wilson’u?
Bu isimler size hiçbir şey söylemiyor değil mi!
Peki, Benjamin Hudson desem, William McKinley, William Howard, John Calvin Coolidge, Warren Gamaliel Harding?
Eminim bunları da tanımadınız!
Bu adam durup dururken niye bir sürü tanınmamış ismi sıralayıp duruyor diye sorduğunuzu duyar gibiyim. Bize ne bunlardan diyorsunuzdur.
Evet doğru bize ne?
Ama bir zamanlar
bu kişiler dünyaya hükmediyorlardı.
Hem de üzerinden
fazla geçmedi .
İlk ikisi Birleşmiş Milletler Genel Sekreteri’ydi .
Daha sonrakiler Britanya başbakanları.
En sondakiler ise
ABD başkanları.
Hem de öyle tarihin derinliklerinden falan gelen isimler değil bunlar.
Bizim çocukluğumuzda, bilemediniz babalarımızın döneminde dünyayı yönetmiş olan kudretli kişiler.
Dünya basınında her gün fotoğrafları yayınlanan, en ufak davranışlarından anlam çıkarılmaya çalışılan iktidar sahipleri.
Bugün hiçbiri yok.
Hatırlayan bile kalmadı.
***
Bunu niye yazıyorum biliyor musunuz?
Bugünün liderleri de yarın yoklar.
Gelişiyle Türkiye’yi onca heyecana boğmuş olan Obama da unutulacak; Gordon Brown, Angela Merkel, Sarkozy, Berlusconi de.
Şu anda ışıklar üstlerinde. Hangi televizyonu açsanız onları görüyorsunuz.
Ama kralları, imparatorları, şahları, padişahları yok etmiş olan zaman onları da hatırlanmaz kılacak.
***
Peki ama bütün bunlar sadece insanoğlunun unutkanlığından mı ileri geliyor?
Bence hayır.
Zaman önemlilerle değerlileri dengeliyor; önemlileri çöpe atıyor ve değerlileri insanlık mirasının en tepelerine yerleştiriyor.
Bakın 50-60 yıl önceki Amerikan, İngiliz liderlerini tanıyan yok ama William Shakespeare 700 yıldır dimdik ayakta.
Yunus Emre zamanında vali kimdi, padişah kimdi bilen var mı?
Yok elbette.
Ama “Ete kemiğe büründüm-Yunus diye göründüm” diyen koca şair binlerce yıl sonra da insan yüreklerinde dalgalanmaya devam edecek.
Atatürk gibi, Abraham Lincoln gibi şahsiyetler de unutulmayacak elbette.
Ama lider oldukları için değil, büyük birer şahsiyet oldukları için.
Zamanın eleği
liderleri değil, şahsiyetleri üstte bırakır.
Geçici olanla, kalıcı olanı anlamak için iyi bir ölçü değil mi bu.
***
Balzac, bir kardinalle akşam yemeğine davet edildiğinde, “Tebrik ederiz. Tarihe
geçtiniz!” demişler.
Ama Balzac
sayesinde tarihe geçen
kişi kardinal oldu.
Çünkü iktidar geçici, sanat kalıcıdır
| < Önceki | Sonraki > |
|---|
