Onunla aynı gün,yahut daha önceki "dalgalar"da birçok kişinin evi, işyeri arandı, onlarca kişi gözaltına alındı, tutuklandı ancak kimse böyle sahiplenilmedi.
Çok sevilmek, sayılmak ne güzel!
Galiba biraz da hastalığı neden oldu bu torpile.
Ezelden beri böyle bir hassasiyetimiz vardır toplum olarak. Hiç olmazsa bunu kaybetmemişiz çok şükür.
Ama bir yandan da ötekilere haksızlık etmiş olduk biraz.
Sanki hak edenler ve etmeyenler olarak ayırdık "Ergenekon'a uğrayanlar"ı.
Mahkemeyi önce biz kurduk bir bakıma.
Neyse... Belki de "Bardağı taşıran son damla"ydı beklediğimiz, Saylan o son damla oldu.
*
Esas değinmek istediğim konu başka.
Türkân Saylan olayında, evinin aranmasından bile daha çok rahatsız edici başka bir durum var bana göre.
O da şu:
Saylanın, hiç kimsenin sorma ya da irdeleme hakkının olmadığı birtakım konularda, kendini anlatmak zorunda kalması, hesap verme ihtiyacı hissetmesi.
Mesela annesinin diniyle ilgili ne diyor bakın:
"Annem İsviçre kökenli. Babamla evlenip bana hamile kalınca Müslüman oluyor, Leylâ adını alıyor. Malum basın evlenmeden önceki halini yazıyor. Annemi Müslüman mezarlığına gömdük. Gece gündüz İngilizce'sinden Kur'an okur, bize ahkâm keserdi"
Sonra kendisiyle ilgili, "Ben hakiki din dersi almış bir kuşaktanım. Hafız Ahmet Bey'den ders aldım. Çok iyi bir din bilgisi sahibiyim"
İşte benim içimi esas acıtan şey bu oldu.
Ve yalnız Türkân Saylan'ın düşürüldüğü bir durum değil bu.
Ergenekon'u da unutun...
Hepimizin her zaman başında bu acıtıcı hal.
Bu topraklarda kural bu!
Hesap vereceksin!
İnançların için, alışkanlıkların için, yaşam tarzın için, tercihlerin için, ailen için...
Durmadan "Aslında sizin istediğiniz gibi biriyim vallahi" diyeceksin birilerine!
Hiç gereği olmasın...
Kimseyi ilgilendirmesin...
Suçlu olma...
"Konu"yla bir bağlantısı olmasın... Hiç fark etmez.
Ne olursa olsun hesap vereceksin! Bu ülkede racon bu! Kim kesmişse...
MIŞ7MUŞ
■ Stres atmak isteyen cilt ve saç bakım ürünlerine yöneliyormuş.
Ki, karşıdan bakan "Yıkılmamış, ayakta" desin!
*
■ İtalya'da Faşist Parti'nin kurucusu Mussolini'nin kızı meğer bir komüniste aşıkmış.
Bitmek bilmeyen "II. Dünya Savaşı'nda geçen filmlerde bir otuz beş tane daha eklenir artık!
*
■ Süreyya Yalçın üçüncü defa nişan yüzüğü takmış.
Yaşadıkları zaman dilimi birbirine denk düşse, Orhan Veli aynalı cımbızlı şiirini Süreyya'ya bakıp yazdı diyeceğim!
| < Önceki | Sonraki > |
|---|
